تکامل مستعمره ویرجینیا ، 1611-1624

تقریباً از همان ابتدا ، سرمایه گذاران در شرکت ویرجینیا در انگلیس از دستاوردهای استعمارگران Jamestown خود ناراضی بودند. بنابراین آنها به دنبال منشور جدیدی بودند ، که پادشاه در ماه مه 1609 اعطا کرد. آنها اقدامات فوری را برای قرار دادن این شرکت با فروش سهام به ارزش 12 1/2 ، 25 و 50 پوند انجام دادند (واحد پولی انگلیسی ، در ابتدا معادل آنبه یک پوند نقره). به سرمایه گذاران وعده داده شد که از هر طلا ، زمین یا سایر کالاهای ارزشمند که این شرکت پس از هفت سال جمع آوری شده بود ، سود سهام خود را به دست آورد.

در همین حال ، منشور به شرکت اجازه داد تا قوانین و مقررات خود را تنظیم کند ، فقط مطابق سازگاری آنها با قوانین انگلیسی. برای جلوگیری از اختلافاتی که در سالهای اول خود ویرجینیا را توصیف کرده بود ، این شرکت اقتدار کامل و اختیارات تقریباً دیکتاتوری را به فرماندار مستعمره داد. این تغییرات تقریباً خیلی کم و خیلی دیر بود ، زیرا Jamestown فقط در آن زمان "زمان گرسنگی" خود را تجربه کرد. با این حال ، این شرکت خم شده بود و در سال 1611 دسته جدیدی از کشتی ها و استعمارگران را فرستاد. در طی پنج سال آینده ، سر توماس گیتس و سپس سر توماس دیل با استفاده از "Devine ، Morall ، Morall ، و با مشت های آهنی ، مستعمره را اداره می کردند. مارتیال. "

رژیم های سخت فرمانداران ویرجینیا به ویژه برای استعمارگران بالقوه جذاب نبودند. علاوه بر این ، استعمارگرانی که به ویرجینیا می رفتند ، اغلب مهارت و دانش لازم برای کمک به کلونی را نداشتند. استعمارگران نه تنها ارزش کمی پیدا نکردند ، بلکه حتی به طرز چشمگیری قادر به تغذیه خود نبودند. در نتیجه ، تعداد زیادی از استعمارگران از بیماری (که بسیاری از آنها را با خود به همراه آوردند) ، شرایط غیر بهداشتی و سوء تغذیه از بین رفتند. بین سالهای 1614 تا 1618 یا بیشتر ، استعمارگران بالقوه بسیار بیشتر از ویرجینیا به غرب هند و برمودا جذب شدند.

تا سال 1618 ، شرکت ویرجینیا مجبور شد دوباره دوره را تغییر دهد. این شرکت مشکل سودآوری و نه روحیه شهرک نشینان را حل نکرده است. سر ادوین ساندیس خزانه دار شرکت شد و به یک سری اصلاحات رسید. وی معتقد بود كه بنگاههای تولیدی كه این شركت آغاز كرده است به دلیل تمایل به نیروی انسانی ناكام بوده است. وی شروع به سیاست اعطای زیرزمین به زمین کرد ، که گروه ها و افراد ثروتمند را به رفتن به ویرجینیا تشویق می کرد. او به دنبال پاداش سرمایه گذاران بود و به همین ترتیب 100 هکتار زمین را به هر ماجراجو توزیع کرد. او همچنین 50 هکتار را برای هر شخصی که راه خود را پرداخت کرده بود و 50 هکتار بیشتر برای هر شخص دیگری که در آن آورده بودند توزیع کرد. این به سیستم Headright ویرجینیا معروف بود.

سرانجام ، Sandys فکر می کرد که اصلاح ساختار حاکم کلونی ضروری است. وی به ایده تشکیل مجمع در مستعمره ، که نمایندگان آن توسط ساکنان انتخاب می شوند ، رسید. مجمع قدرت کامل برای تصویب قوانین در مورد همه امور مربوط به مستعمره خواهد داشت. البته ، این قوانین می تواند توسط فرماندار یا شرکت در لندن وتو شود.

شاید گفته شود که برخی از موارد بهبود یافته است ، در حالی که برخی دیگر این کار را نکردند. با آزمایش های جان رولف ، این مستعمره سرانجام یک محصول اصلی را کشف کرد-توت فرنگی. استعمارگران می خواستند دخانیات را کاشت کنند زیرا این یک محصول نقدی بود ، حتی اگر پادشاه با استفاده از علفهای هرز مخالف باشد. اما این شرکت دائماً از کشت دخانیات دلسرد می کرد زیرا تولید آن استعمارگران را از کاشت ذرت اغوا می کند. مستعمره همچنین همچنان با مشکل کمبود کارگران و عدم توانایی در تغذیه خود روبرو شد. پاسخ نهایی برای مشکل کار ، به طرز ناخوشایندی پیش بینی شده بود که در یک واقعه اندک و ناچیز که رولف در سال 1619 به Sandys توصیف کرد: ورود یک جنگ مرد هلندی که گروهی از آفریقایی های اسیر را حمل می کرد ، زیرا تا پایان قرن ، آفریقاییکار برده به بنیاد اقتصادی و اجتماعی مستعمره تبدیل می شود. روابط هند ، که برای مدتی ساکت به نظر می رسید ، سرانجام پایان شرکت ویرجینیا را نشان داد. در سال 1622 ، هندی ها تعداد زیادی از استعمارگران ویرجینیا را قتل عام کردند. این منجر به تحقیق در مورد امور شرکت و سرانجام ابطال منشور آن شد.

برای اسناد اضافی مربوط به این موضوع ، مهمترین مربوط به تکامل ویرجینیا اولیه ، سوابق شرکت ویرجینیا (در مقالات توماس جفرسون) است. تاریخچه کاپیتان جان اسمیت ژنرال ویرجینیا و چهار جلد ویرایش شده توسط پیتر فور در اواسط قرن نوزدهم نیز منابع اساسی هستند. هر دوی این منابع از طریق پایتخت و خلیج قابل جستجو هستند.

اسناد

• سر توماس گیتس به شرکت ویرجینیا ، 1610 گزارش می دهد
• انتقال از لرد د لا وار به سر توماس دیل ، مه 1611
• کمپین روابط عمومی شرکت ویرجینیا ، 1612
• برای مستعمره Virginea Britannia: Lawes Devine ، Morall ، and Martiall ، 1612
• سر توماس دیل شرکت های انفرادی را در ویرجینیا ، 1614 تشویق می کند
• فرماندار آرگال ویرجینیا را "پوسیده و کج" می داند ، 1617
  • فرماندار آرگال ، نامه ای به شرکت ویرجینیا ، 10 مارس 1617
  • نامه جان رولف به سر ادوین ساندیس ، 8 ژوئن 1617
  • ساموئل آرگال و جان رولف ، 1617
  • جان رولف ، 1618
  • سر جورج یارلی به سر ادوین ساندیس ، 1620 < Pan> برای اسناد اضافی مربوط به این موضوع ، مهمترین آن برای تکامل ویرجینیا اولیه ، سوابق شرکت ویرجینیا (در مقاله های توماس جفرسون) است. تاریخچه کاپیتان جان اسمیت ژنرال ویرجینیا و چهار جلد ویرایش شده توسط پیتر فور در اواسط قرن نوزدهم نیز منابع اساسی هستند. هر دوی این منابع از طریق پایتخت و خلیج قابل جستجو هستند.