Cryptocurrencies دارایی است که قادر به حفظ اعتماد ، دادگاه عالی نیوزیلند است

در Ruscoe v Cryptopia Ltd (در انحلال) [2020] NZHC 728 دادگاه عالی نیوزیلند اظهار داشت که ارزهای رمزنگاری شده ، به عنوان دارایی های دیجیتال ، نوعی املاک است که قادر به حفظ اعتماد هستند.

تصمیم مهم است:

• به عنوان یکی از تنها معدودی در حال حاضر در دنیای حقوق مشترک برای پرداختن به صریح این سؤال ، در یک قضاوت کاملاً استدلال ، در مورد اینکه آیا دارایی های دیجیتالی مانند ارزهای رمزنگاری شده دارایی است و می تواند موضوع اعتماد باشد. وت

   

این توجیهی قبل از در نظر گرفتن پیامدهای گسترده تر این حكم ، یافته های دادگاه در مورد این موضوعات را تشریح می كند.

چگونه اختلاف بوجود آمد؟

Cryptopia یک مبادله رمزنگاری بود که دارندگان حساب را قادر می سازد تا جفت ارزهای رمزنگاری شده را در بین خود تجارت کنند. این بانک اطلاعاتی را در لیست دارندگان حساب و دارایی های دیجیتالی آنها که در مبادله (به شکل "کیف پول" یا حساب های دیجیتال) نگهداری می شود ، حفظ کرد. Cryptopia هزینه های معاملات ، سپرده ها و برداشت های انجام شده توسط دارندگان حساب را پرداخت می کند.

دارایی های موجود در کیف های دیجیتال توسط رمزگذاری محافظت می شد ، و رمزنگاری منحصراً کلیدهای خصوصی را به کیف پول های دیجیتال نگه می داشت (دارندگان حساب به کلیدهای خصوصی دسترسی ندارند). با وجود چنین محافظت ، در سال 2019 سرورهای Cryptopia هک شدند و تقریباً 30 میلیون دلار رمزنگاری از Cryptocurrency از کیف پول نگهدارنده حساب با استفاده از کلیدهای خصوصی به سرقت رفت.

سهامداران Cryptopia این شرکت را در انحلال قرار دادند و انحلال دهندگان برای راهنمایی در مورد دو سؤال مربوط به طبقه بندی و توزیع دارایی در انحلال به دادگاه درخواست کردند:

• آیا "دارایی" cryptocurrency به اهداف بخش 2 قانون شرکت های نیوزیلند در سال 1993 ، قادر به تشکیل موضوع اعتماد است؟

   

اساساً این اختلاف بین دارندگان حساب و طلبکاران ناامن (و به طور بالقوه سهامداران) بود که چه کسی حق توزیع دارایی های باقیمانده تجارت را داشت.

آیا ارزهای رمزنگاری شده بودند؟

دارندگان حساب استدلال كردند كه ارزهای رمزنگاری شده باید به عنوان نوعی از اموال شخصی نامشهود هم در قانون عادی و هم در تعریف در بخش 2 قانون شركتهای نیوزیلند در سال 1993 دیده شود (مقررات قانونی مربوطه از نظر استخر دارایی های موجود برای توزیع در انحلال).

بخش 2 قانون شرکت های نیوزیلند 1993 "املاک" را به این ترتیب تعریف می کند:

"[P] از هر نوع ، ملموس یا نامحسوس ، واقعی یا شخصی ، بدنی یا غیرقانونی ، و شامل حقوق ، علایق و ادعاهای هر نوع در رابطه با املاک می شود."

دادگاه اظهار داشت كه همه ارزهای مختلف رمزنگاری مورد بحث "دارایی" در تعریف در بخش 2 قانون شركتهای نیوزیلند در سال 1993 "و همچنین احتمالاً به طور كلی" (یعنی در قانون عادی).

این توجیهی استدلال دادگاه را در رابطه با تعریف قانون شرکتها از دارایی در نظر نمی گیرد ، بلکه به دلایلی که دادگاه برای نتیجه گیری خود در مورد موضع در قانون مشترک داده است ، متمرکز است. به طور خاص ، در رسیدن به چنین نتیجه گیری ، دادگاه به نظر لرد ویلبرفرفورس در مجلس اعیان در پرونده انگلیسی بانک ملی استانی با مسئولیت محدود در مقابل Ainsworth [1965] AC 1175 (HL) در 1247 1248 اعتماد کرد ، جایی که وی گفت:

وی گفت: "قبل از اینکه حق یا علاقه ای به دسته املاک بپذیرید ، یا از حق تأثیرگذاری بر دارایثبات."

دادگاه در روسکو "معیارهای تعریف لرد ویلبرفرفورس از" دارایی "را به وضوح در این مورد برآورده کرد."این به این دلیل بود که:

• موضوع قابل شناسایی: دادگاه در نظر گرفت که این شرط برآورده شده است زیرا "رشته های قابل خواندن از شخصیت های ضبط شده در شبکه های رایانه های ایجاد شده به منظور ضبط آن رشته ها ... به اندازه کافی متمایز هستند تا بتوانند به طور یکسان به یک دارنده حساب اختصاص دهنددر آن شبکه خاصبرای ارزهای رمزنگاری شده در اینجا ، تخصیص توسط آنچه به عنوان کلید عمومی خوانده می شود - داده های اختصاص داده شده به یک کلید عمومی با دیگری اشتباه نمی گیرند. این مورد حتی اگر داده های یکسان در هر رایانه ای که به شبکه متصل است نگه داشته می شود. "

   

بنابراین دادگاه راضی بود که ارزهای رمزنگاری شده با معیارهای استاندارد بیان شده توسط لرد ویلبرفرفورس را رعایت می کنند تا گونه ای از "دارایی" در نظر گرفته شود:

وی گفت: "آنها نوعی خاصیت نامشهود هستند که در نتیجه ترکیبی از سه ویژگی وابسته به هم قرار دارند. آنها تعریف خود را در نتیجه ضبط کلید عمومی واحد ارز به دست می آورند. کنترل و ثبات لازم برای مالکیت و ایجاد بازار در سکه ها توسط دو ویژگی دیگر ارائه شده است - کلید خصوصی متصل به کلید عمومی مربوطه و تولید یک کلید خصوصی تازه پس از انتقال سکه مربوطه. "

اطلاعات خالص در مقابل دارایی های دیجیتال

انحلال دهندگان در روسکو استدلال کرده بودند که اطلاعات به طور کلی به عنوان نوعی "خاصیت" شناخته نمی شوند و گفته می شود که ارزهای رمزنگاری شده نوعی اطلاعات است. با اشاره به مقامات انگلیسی در مورد این نکته ، 1 این استدلال - دادگاه توضیح داد - بر اساس این دیدگاه مبنی بر اینکه نه قانون مشترک و نه دارایی در "اطلاعات" به رسمیت شناخته نشده است ، و گفته می شود که ارزهای رمزنگاری شده صرفاً اطلاعاتی دیجیتالی هستند.

دادگاه این نظر را مطرح كرد كه ، چه این موضع قطعی در قانون عادی باشد ، یا نه ، ارزهای رمزنگاری شده ، به هیچ وجه اطلاعات ناب نبودند:

• دادگاه خاطرنشان كرد: "كل هدف پشت ارز رمزنگاری ایجاد یك مورد با ارزش قابل تجارت است نه صرفاً ضبط و یا انتقال دانش یا اطلاعات اعتماد به نفس". وت

   

علاوه بر این ، با اشاره به تعدادی از مقامات نیوزیلند که با داده های رایانه ای و اطلاعات الکترونیکی سروکار دارند ، 2 دادگاه گفت که دادگاه های نیوزیلند "پذیرفته اند که موضع ارتدوکس که اطلاعات" دارایی "نیست به موارد مربوط به دارایی های دیجیتالی متصل نمی شود.[D] پرونده های iGital با متمایز کردن آنها از "اطلاعات خالص" به عنوان "خاصیت" دیده می شدند. "

در حالی که هنوز هم خیلی زود گفتن خیلی زود است ، این امکان وجود دارد که در نظر بگیریم: (1) در جایی که فناوری های جدید در طبقه بندی حقوقی ارتدکس از دارایی قرار دارند. و (2) این واقعیت که داده های الکترونیکی در معاملات تجاری از ارزش عظیمی برخوردار هستند ، دادگاه ها در دنیای قانون مشترک ممکن است به طور فزاینده ای احساس کنند که مجبور به ایجاد تمایز مانند موارد ساخته شده در روسکو هستند. بین پرونده های دیجیتال / دارایی های دیجیتال (خاصیت) و اطلاعات خالص (نه خاصیت) تمایز قائل شد. شاید به زودی ما آن نوع عمل گرایی قضایی را در سایر حوزه های قضایی نیز ببینیم.

به عنوان مثال ، دادگاه تجدید نظر انگلیس در Fairstar Heavy Transport NV V Adkins & Anor [2013] EWCA Civ 886 در اوایل سال 2013 گفت که "این غیر منطقی خواهد بود ... برای این دادگاه این گزاره را تأیید می کند که هرگز نمی تواند در اطلاعات وجود داشته باشدبدون دانستن بیشتر در مورد ماهیت اطلاعات در مورد اختلاف و شرایطی که در آن یک حق مالکیت در آن ادعا شده است. برخی از اطلاعات ، مانند دانش غیر قابل تحمل ، بیشتر از ویژگی و انحصار بودن خود به املاک شبیه به اطلاعات شخصی در مورد زندگی خصوصی هستند. "3

آیا اعتماد وجود داشت؟

در پی آن ، پس از آنكه كه ارزهای رمزنگاری شده اموال است ، به دنبال آن ، دادگاه در روسكو گفت كه آنها قادر به تشکیل موضوع اعتماد هستند.

آیا چنین اعتماد به نفع دارندگان حساب به حقایق بوجود آمده است؟دادگاه اظهار داشت كه سه عنصر مورد نیاز برای ایجاد اعتماد برآورده شده است:

• یقین موضوع: این عنصر راضی بود زیرا موضوع امانت های مختلف (به عنوان ارز رمزنگاری) به وضوح در پایگاه داده Cryptopia ثبت شد.

   

پیامدهای گسترده تر قضاوت چیست؟

دارندگان حساب در روسکو استدلال کرده بودند که هرگونه یافته ای که از سوی دادگاه مبنی بر اینکه ارزهای رمزنگاری شده اموال وجود ندارد ، پیامدهای رضایت بخش برای قانون ، از جمله به ویژه قانون ورشکستگی ، قانون جانشینی ، قانون بازگرداندن و قانون تجاری به طور کلی خواهد بود.

ملک پایه و اساس بسیاری از معاملات است. در صورت عدم وجود قانون ، طبق قانون مشترک ، ارزهای رمزپایه نمی توانند موضوع اعتماد یا حق امنیتی اختصاصی شوند ، مگر اینکه آنها به عنوان دارایی شناخته شوند. وی گفت: "همین مسئله در مورد یک طلبکار امن یا ذینفع اعتماد نیز صادق است که ادعای خود را در املاک به طلبکاران ناامن یک صاحب سکه ورشکسته اعمال می کند. توسعه یک بازار مشتق ارزهای قابل استفاده ممکن است گاهی اوقات نیاز داشته باشد که دارایی های اصلی که ادعاهای ثانویه از آن ساخته می شوند ، قادر به شناخت قانونی به عنوان دارایی باشند. "4

به همین ترتیب ، بیانیه حقوقی Taskforce در انگلستان در مورد رمزنگاری ها و قراردادهای هوشمند 5 (با استناد به تأیید در روسکو) اظهار داشت: "درک این نکته مهم است که آیا بسیاری از قوانین قانونی و قانون مشترک قابل استفاده در املاک نیز برای رمزگذاری های رمزنگاری اعمال می شوند و در صورتی، چگونهاز اهمیت ویژه ای در مورد جانشینی در مورد جانشینی مرگ ، واگذاری اموال به ورشکستگی شخصی ، حقوق انحلال دهندگان در ورشکستگی شرکت ها و ردیابی در موارد کلاهبرداری ، سرقت یا نقض اعتماد برخوردار است. حداقل می توان گفت ، اگر قوانینی از این نوع هیچ کاربردی برای رمزنگاری های رمزنگاری داشته باشند ، بسیار رضایت بخش نیست. "

شاید تحت تأثیر چنین ملاحظات سیاست ، ما به زودی تصمیمات قانون متداول تری را در پی نوع استدلال در روسکو در رابطه با ارزهای رمزنگاری شده و دارایی ، و شاید حتی در رابطه با انواع دیگر دارایی های دیجیتال به طور گسترده تر ببینیم. این که آیا سایر حوزه های قضایی مسیری مشابه این تصمیم را طی می کنند ، هنوز دیده نمی شود. دادگاه تجدیدنظر سنگاپور - بالاترین دادگاه کشور - صریحاً تصمیم نگرفته است که آیا ارزهای رمزنگاری شده نوعی دارایی است و در انگلیس و ولز اختیار دادگاه عالی برای گفتن اینکه ارزهای رمزنگاری املاک هستند. 6

از اهمیت بیشتری برخوردار است ، هرچند طولانی مدت ، تمایز بین اطلاعات خالص و پرونده های دیجیتال/دارایی های دیجیتال با توجه به صعود اهمیت داده ها در عرصه تجاری است.

محافظت از داده ها مدتهاست که برای تجارت و صنعت مشکل ساز بوده است. حقوق مالکیت معنوی محافظت بسیار محدودی برای داده های تولید شده توسط ماشین ، مانند اطلاعاتی که از هوش مصنوعی و اینترنت اشیاء تولید می شود (با محدوده محدود برای حق چاپ و حقوق بانک اطلاعاتی ، و اتکا به طور معمول باید بر حقوق ضعیف محرمانه/تجارت قرار گیرد. قانون اسرار یا حقوق قراردادی). این احتمال که برخی از اشکال داده ممکن است دارایی باشد ، می تواند پیامدهای عمیقی برای محافظت و تجاری سازی داده های تجاری و صنعتی داشته باشد.

پانویسها و منابع

به عنوان مثال ، به مقامات انگلیسی پاسخ شما با مسئولیت محدود در مقابل داده های تیم تجاری با مسئولیت محدود [2014] EWCA Civ 281 مراجعه کنید. Boardman v Phipps [1967] 2 AC 46 (HL) در 127 ؛و آکسفورد در مقابل ماس [1978] 68 CR APP Rep 183.

Dixon v R [2015] NZSC 147 ؛هندرسون - واکر [2019] NZHC 2184 ؛و کمیسر پلیس در مقابل رولند [2019] NZHC 3314.

در [48]. همچنین ، در یک زمینه آمریکای شمالی ، Thyroff v در سراسر کشور بیمه متقابل شرکت 8 NY 3D 283 (NY 2007).

سارا گرین ، ارزهای رمزنگاری شده در قانون مشترک املاک ، در دیوید فاکس و سارا گرین (ویرایش) ، ارزهای رمزنگاری شده در حقوق عمومی و خصوصی (انتشارات دانشگاه آکسفورد ، آکسفورد ، 2019) ، در 141.

کارگروه صلاحیت انگلیس ، بیانیه حقوقی در مورد رمزنگاری ها و قراردادهای هوشمند (هیئت تحویل Lawtech ، نوامبر 2019).

Quoine Pte Ltd V B2C2 Ltd [2020] SGCA (I) 02 و AA V افراد ناشناخته [2019] EWHC 3556 (COMM) (با توجه به اینکه تصمیم انگلستان متقابل و از ارزش قبلی محدود بود).