باورنامه مدرسه تک تیرانداز: "یک تیر، یک کشتن"

تندبادهای یخی زمستانی سراسر محدوده تفنگ ها را فرا می گیرد و به مجموعه ای از ساختمان های سفید، یک طبقه و بلوک خاکستری در لبه غربی دور پایگاه گسترده تفنگداران دریایی در اینجا تقسیم می شود.

منظره اسپارتی و بیگانه است، محیطی مناسب برای یک مدرسه انحصاری که یکی از تنهاترین و مرگبارترین ماموریت های ارتش را آموزش می دهد.

مانند کسانی که در اینجا تمرین می کنند، عقیده مدرسه لاغر و ضعیف است: "یک تیر، یک کشتن".

این مدرسه مربی اسنایپر پیشاهنگی سپاه تفنگداران دریایی است، یک دوره تحصیلات تکمیلی در شلیک بوش برای پرسنل ارتش، نیروی دریایی و تفنگداران دریایی با برنامه درسی که به روش سخت در ویتنام، کره و قبل از آن آموخته اند.

کاپیتان استیون ال. والش، 28 ساله، افسر قد بلند و متحیر مسئول، گفت: «نکته اصلی کشتن مردم است."این یک تخصص است، مانند مدرسه پرواز. برخی از بچه ها آن را می سازند، برخی از بچه ها نه."

این دستورالعمل بر تیراندازی دقیق تأکید نمی کند: شلیک از پشت خطوط دوستانه. این آموزش ترور از کمین در فواصل طولانی با یک تفنگ پرقدرت است.

یکی از تک تیراندازان سابق ویتنام گفت: «ما آدم های بدی هستیم.

این ماموریت مستلزم پنهان کاری، صبر، تیراندازی، مهارت در میدان، استقامت و اعصاب است. داستان های تک تیرانداز از ویتنام، داستان های دلخراشی از عملیات مایل ها در داخل «کشور هند» است، که در یک «پنهان» برای یک شب کامل، یا یک شب و یک روز، یا حتی یک هفته برای یک «هدف فرصت»، معمولاً یک افسر دشمن، منتظر می مانند..

E. J گفت: "من می توانم به شما تضمین دهم که بسیار تنها است."لند، یک سرگرد بازنشسته نیروی دریایی که این کار را نیز در ویتنام انجام داد.

تک تیراندازی یک ابزار جنگی با قدمت چند صد ساله است که در اینجا به عنوان یک گزینه نظامی با کاربردهای امروزی اصلاح می شود. به گفته رهبران نظامی، تک تیراندازها برای مانورهای سبک پیاده نظام و دفاع در شب بسیار ارزشمند هستند و در منطقه گرگ و میش تروریسم، نقش تک تیراندازها در حال افزایش است.

آموزش در اینجا مخفیانه است و حالت تدافعی خاصی در میان تفنگداران دریایی وجود دارد، که برای برنامه گانگو هستند اما از بحث و جدل محتاط هستند. گروه دانش آموزی انتخاب شده است: کلاس هایی متشکل از 20 کاندیدای که با دقت انتخاب شده اند، قبل از بازگشت به وظایف عادی، به مدت هشت هفته در تاکتیک ها، تعقیب و ناوبری زمینی تمرین می کنند.

اسلحه منتخب M40-A1 است، یک تفنگ تیراندازی تک تیر که توسط تسلیحات تفنگداران دریایی در یکی از ساختمان های بلوک سیدر تولید می شود و در فروشگاه اسلحه سازی محلی شما موجود نیست.

تفنگداران دریایی "لباس های Ghillie" خود را می دوند ، و لباس های استتار مفصلی را که به طور کامل در پوشش گیاهی می آمیزند ، می پوشند و تفنگدار را به درختچه قاتل تبدیل می کنند. لند گفت: تهیه کت و شلوار "بخشی از عبور به جامعه تیرانداز" است.

آیا دانش آموزان تحت آزمایش روانشناختی قرار می گیرند؟

والش ، که یک تیرانداز در بیروت بود ، گفت: "بدون نظری". روش های تیرانداز از خفا و استقرار نیز برای بحث باز نیست.

این مدرسه در سال 1976 برای جبران تمایل به اجازه مهارت های تیراندازی بین جنگ ها آغاز شد ، سپس تلاش می کند تا در گرمای خصومت ها قرار بگیرد. این امروز توسط سرهنگ دیوید ویلیس ، 51 ساله ، فرمانده گردان آموزش سلاح های Quantico و یکی از نژاد رو به کاهش در سپاه های دریایی مدرن نظارت می شود: یک شخصیت مناسب ، جویدن دخانیات ، شخصیت برتر.

ویلیس که یک مارک "مضاعف" در تیراندازی با تفنگ و تپانچه ، بر دامنه خود - آموزش مارکی دریایی و برنامه های تیراندازی رقابتی و همچنین مدرسه تیرانداز - از یک دفتر که بیشتر یک اتاق غنائم Marksmanship ، یک حرم به حرم است ، نظارت می کند. این مفهوم که یک تیرانداز دریایی آموزش دیده با یک گلوله واحد می تواند یک سیستم تسلیحات قدرتمند باشد.

روی One Wall یک پوستر فیلم "Sands of Iwo Jima" با جان وین است. در زیر میز سرهنگ ، غالباً چوپان آلمانی او برونو قرار دارد. توتون و تنباکو در یک فنجان غنائم نقره ای قرار گرفته است ، و یک کیسه کاغذی بزرگ از بادام زمینی بو داده ، میز کنفرانس طولانی را می بخشد. سر ویلیس تراشیده شده است.

انجیل طبق ویلیس یک عقیده سرسخت است که تعالی با سلاح گرم هنوز هم اهمیت دارد.

وی گفت: "پسرم [یک خلبان هلیکوپتر دریایی] و من اخیراً آن" Rambo II "را مورد انتقاد قرار دادیم.""این وحشتناک است. میلیون ها دور مهمات. هلیکوپترها چندین ضربه را حفظ می کنند و به پرواز خود ادامه می دهند. ما باید [تفنگداران دریایی جوان] را متقاعد کنیم که فقط پاشیدن منطقه نیست. یک دور خوب نام بازی است."

سلاح های اتوماتیک مورد تحقیر قرار می گیرند.

وی گفت: "مطالعات [از آتش خودکار] نشان می دهد که دور اول به هدف برخورد می کند.""دور دوم ساعت 11 یا ساعت 1 است ، معمولاً 11. بقیه با آسمان ازدواج می کنند. مهمات هدر رفته است.

"در زندگی ، آدرنالین است [که حساب می شود.

او گفت ، کمترین حرکت ، حتی یک ضربان قلب ، "چشم جلوی شما را نوسان می کند. همان نوع صبر به سمت تیراندازی می رود."

رژیم مدرسه خواستار است و برخی دیگر به پایان نمی رسند.

والش گفت: "ما میزان جذابیت نسبتاً قابل توجهی داریم.""افرادی که یا از نظر روانشناختی آماده انجام این کار نیستند ، یا از نظر عاطفی ، جسمی.

وی افزود: "سرانجام ، آنها به اینجا می آیند و می گویند" من نمی توانم این کار را انجام دهم. "ما رها نمی کنیم. آنها می روند. "

این یک نژاد خاص است که به گفته چندین افسر دریایی ، نوعی از مرزهای روز دوم در قلب ، خودکفا و از شک و تردید در مورد صحیح بودن وظیفه مورد نظر-که قتل نیست ، تحت قوانین جنگی است.، اما ناراحت کننده به آن.

با یک تلسکوپ قدرتمند ، گفت: والش: "ما توانایی تماشای مردم را داریم ، سر او منفجر می شود یا هر چیز دیگری. این نشانه یک حرفه ای واقعی برای انجام مأموریت است."

چارلز دبلیو هندرسون ، مدیر ارشد ضمانت ، گفت: "تیرانداز از خفا نوع مردی است که می تواند تمام روز در ایوان بنشیند و یک چوب را به آن وایت کند.""او با خودش در صلح است."

تیرانداز از خفا دریایی در ویتنام - و موضوع کتاب هندرسون - کارلوس هاتکاک بود که در مراحل اولیه خود به اداره مدرسه Quantico کمک کرد.

در ویتنام برای "از بین بردن" یک افسر ارشد ویتنامی شمالی ، هاتکوک سه روز و شب طول کشید تا خود را 1500 یارد به موقعیت خود مانور دهد ، که توسط گشت های اطراف آن کشف نشده ، توسط حشرات گاز گرفته شده ، خود را در شلوار خود رها کرده و تا یک یخ زده مسموم او را رها کرده است. با "سر روی" ملاقات کرد تا از بین برود.

هاتکاک ، که اکنون بازنشسته شده و در ساحل ویرجینیا زندگی می کند ، گفت: "این مار دو مرحله ای است: شما بعد از اینکه شما را نیش می زند ، دو مرحله را طی می کنید.""من هرگز آن را فراموش نخواهم کرد.

"وقتی من این ضربه را کردم ، این یک چیز خنده دار بود: همه به راه دیگری نگاه می کردند که به دنبال منبع آتش سوزی بودند."

او به یاد می آورد که یک افسردگی در زمین در این نزدیکی وجود داشت ، و "من فقط در آنجا برگشتم" و فرار کردم.

طبق گفته لند ، که بر کار هاتکاک نظارت داشت ، هتکاک 93 قتل در ویتنام تأیید کرد.

ویلیس گفت ، نکته چنین تجربیاتی این است که مهارت و استحکام شخصی ، بیش از فناوری ، بسیار مهم است.

وی گفت: "تاکتیک های زیادی وجود دارد.""شما فقط یک پسر را برای گرفتن مدال افتخار پس از مرگ نمی فرستید."

در پایان ، ویلیس افزود: "یک چیز وجود دارد که ما نمی دانیم" در مورد یک تیرانداز که یک انسان دیگر در اسلحه های خود دارد: "ما نمی دانیم که آیا او ماشه را می کشد."