عملیات مالی بلند مدت

سرمایه بلند مدت ممکن است از طریق وام گرفتن یا با صدور سهام افزایش یابد. استقراض طولانی مدت با فروش اوراق قرضه انجام می شود ، که یادداشت های سفته ای هستند که شرکت را ملزم به پرداخت بهره در زمان های خاص می کند. صاحبان اوراق قرضه امن ادعای قبلی در مورد دارایی شرکت دارند. اگر این شرکت از کار خارج شود ، دارندگان اوراق قرضه حق دارند ارزش چهره منابع خود را به علاوه بهره پرداخت کنند. از طرف دیگر سهامداران بیش از ادعای باقیمانده شرکت ندارند. در صورت وجود ، آنها حق دارند سهمی از سود را داشته باشند ، اما این حق عضویت هیئت مدیره است که تصمیم بگیرند که آیا سود سهام پرداخت می شود و چقدر بزرگ خواهد بود.

تأمین مالی بلند مدت شامل انتخاب بین بدهی (اوراق بهادار) و سهام (سهام) است. هر بنگاه ساختار سرمایه خود را انتخاب می کند و به دنبال ترکیبی از بدهی و حقوق صاحبان سهام است که هزینه های افزایش سرمایه را به حداقل می رساند. از آنجا که شرایط موجود در بازار سرمایه متفاوت است (به عنوان مثال ، تغییر در نرخ بهره ، در دسترس بودن وجوه و هزینه های نسبی روش های جایگزین تأمین مالی) ، ساختار سرمایه مورد نظر شرکت به همین ترتیب تغییر خواهد کرد.

هرچه نسبت بدهی در ساختار سرمایه (اهرم) بزرگتر باشد ، بازده به حقوق صاحبان سهام بالاتر خواهد بود. این امر به این دلیل است که دارندگان اوراق بهادار در سود سهیم نیستند. البته مشکل در این مورد این است که بخش بالایی از بدهی باعث افزایش هزینه های ثابت یک شرکت می شود و میزان نوسان در بازده سهام را برای هر درجه معلوم نوسانات در سطح فروش افزایش می دهد. در صورت موفقیت آمیز ، اهرم باعث افزایش بازده به صاحبان می شود ، اما در صورت استفاده ناموفق ، بازده به صاحبان را کاهش می دهد. در واقع ، اگر اهرم ناموفق باشد ، نتیجه ممکن است ورشکستگی شرکت باشد.

بدهی طولانی مدت

اشکال مختلف بدهی بلند مدت وجود دارد. اوراق قرضه وام مسکن یکی از وثیقه های دارایی های ثابت مانند گیاه و تجهیزات است. بدهی اوراق قرضه ای است که توسط دارایی های خاص تضمین نشده است بلکه توسط سرمایه گذاران پذیرفته شده است زیرا این شرکت دارای اعتبار بالایی است یا خود را موظف می کند تا از سیاست هایی پیروی کند که نرخ بالایی از درآمد را تضمین می کند. بدهی زیربنایی ، بدهی فرعی است که ثانویه (از نظر توانایی بازپرداخت سرمایه در صورت انحلال شغلی) به سایر بدهی های دیگر و به طور خاص وام های بانکی کوتاه مدت است.

بیشتر از بریتانیکا تاریخچه اروپا: رشد بانکداری و امور مالی

دوره های فروش و درآمد نسبتاً پایدار استفاده از بدهی های بلند مدت را تشویق می کند. سایر شرایطی که به نفع استفاده از بدهی های بلند مدت است شامل حاشیه سود بزرگ است (آنها اهرم اضافی را برای سهامداران سودمند می کنند) ، افزایش پیش بینی شده سود یا سطح قیمت ، نسبت بدهی پایین ، نسبت قیمت-درآمد که در رابطه کم استبه نرخ بهره و تورفتگی اوراق قرضه که محدودیت های سنگینی را برای مدیریت تحمیل نمی کند.

موجودی

تأمین اعتبار سهام با سهام مشترک و ترجیحی انجام می شود. در حالی که هر دو شکل سهام نمایانگر سهام مالکیت در یک شرکت هستند ، سهام ترجیحی معمولاً با توجه به درآمد و ادعاهای دارایی در صورت انحلال ، نسبت به سهام مشترک اولویت دارد. سهام ترجیحی معمولاً تجمعی است - یعنی حذف سود سهام در یک یا چند سال ادعای انباشته شده را ایجاد می کند که باید به دارندگان سهام ترجیحی پرداخت شود. سود سهام موجود در سهام مورد نظر معمولاً در درصد خاصی از ارزش اسمی ثابت می شود. شرکتی که سهام ارجح را صادر می کند ، مزایای سود سهام محدود و سررسید را به دست می آورد - یعنی مزایای فروش اوراق بهادار اما بدون محدودیت اوراق قرضه. شرکت ها وقتی به دنبال اهرم بیشتر هستند ، سهام ترجیحی را می فروشند اما مایل به جلوگیری از هزینه های ثابت بدهی هستند. اگر نسبت بدهی یک شرکت در حال حاضر زیاد باشد و اگر تأمین اعتبار سهام مشترک نسبتاً گران باشد ، مزایای سهام ترجیحی تقویت می شود.

اگر یک اوراق قرضه یا سهام ترجیحی در هنگام افزایش نرخ بهره از زمان فعلی فروخته می شد ، ممکن است سودآوری با مسئله قدیمی و بازپرداخت آن با یک مسئله جدید و کم هزینه باشد. این بستگی به چگونگی هزینه های فوری و حق بیمه ای که باید پرداخت شود ، در مقایسه با پس انداز سالانه که می توان به دست آورد ، بستگی دارد.

درآمد و سیاست های سود سهام

اندازه و فراوانی پرداخت سود سهام در سیاست شرکت موضوعات مهمی است. سیاست سود سهام بر ساختار مالی ، جریان صندوق ها ، نقدینگی شرکت ها ، قیمت سهام و روحیه سهامداران تأثیر می گذارد. برخی از سهامداران ترجیح می دهند حداکثر بازده فعلی را در سرمایه گذاری خود دریافت کنند ، در حالی که برخی دیگر سرمایه گذاری مجدد درآمد را ترجیح می دهند تا سرمایه شرکت افزایش یابد. اگر درآمد به عنوان سود سهام پرداخت شود ، با این وجود ، آنها نمی توانند برای گسترش شرکت استفاده شوند (که از این طریق چشم اندازهای بلند مدت شرکت را کاهش می دهد). بسیاری از شرکت ها تصمیم به پرداخت سود سهام منظم به سهامداران گرفته اند و در عوض تصمیم می گیرند استراتژی هایی را که باعث افزایش ارزش سهام می شود ، دنبال کنند.

شرکت ها در صورت وجود شانس گسترش سودآور تمایل دارند درآمد خود را بیشتر کنند. بنابراین ، در مواقعی که سود زیاد است ، مبالغ سرمایه گذاری مجدد بیشتر و سود سهام کوچکتر است. به دلایل مشابه ، با کاهش سود احتمالاً سرمایه گذاری مجدد کاهش می یابد و احتمالاً سود سهام افزایش می یابد.

شرکت هایی که در طی یک دوره از سالها درآمد نسبتاً پایدار دارند ، تمایل به پرداخت سود سهام بالایی دارند. بنگاههای بزرگ مستقر احتمالاً سود سهام بالاتری را پرداخت می کنند زیرا دسترسی بهتری به بازارهای سرمایه دارند و به احتمال زیاد به تأمین اعتبار داخلی بستگی ندارند. یک شرکت با موقعیت نقدی یا نقدینگی قوی نیز به احتمال زیاد سود سهام بیشتری را پرداخت می کند. با این حال ، یک شرکت با بدهی سنگین ، به طور ضمنی متعهد به پرداخت سود سهام نسبتاً کم است. درآمد باید برای خدمات بدهی حفظ شود. برای این رویکرد می تواند مزایایی داشته باشد. به عنوان مثال ، اگر مدیران یک شرکت نگران کنترل آن باشند ، ممکن است درآمد را حفظ کنند تا بتوانند بدون نیاز به صدور سهام برای سرمایه گذاران خارجی ، بتوانند گسترش را تأمین کنند. برخی از شرکت ها به جای اجازه سود سهام برای نوسان با درآمد ، از یک سیاست سود سهام پایدار حمایت می کنند. هنگامی که سود به طور موقت در حال کاهش باشد ، نرخ سود سهام پایین تر خواهد بود. شرکت هایی که سهام آنها از نزدیک توسط چند سهامدار با درآمد بالا نگهداری می شود ، احتمالاً برای کاهش مالیات بر درآمد شخصی سهامداران ، سود سهام کمتری را پرداخت می کنند.

در اروپا ، تا همین اواخر ، تأمین مالی شرکت تمایل زیادی به منابع داخلی دارد. این امر به این دلیل بود که بسیاری از شرکت ها متعلق به خانواده ها بودند و همچنین به این دلیل که بازار سرمایه بسیار توسعه یافته فاقد آن بود. در کشورهای کمتر توسعه یافته امروز ، بنگاهها به تأمین مالی داخلی متکی هستند ، اما آنها همچنین تمایل دارند از وام های بانکی کوتاه مدت ، خرد و سایر اشکال تأمین مالی کوتاه مدت نسبت به سایر کشورها استفاده کنند.