ترجیحات ملی برای تأمین اعتبار بانکی یا بازار

در این مقاله به دلایلی که برخی از کشورها از سیستم های مالی مبتنی بر بانک و برخی دیگر از سیستم های مالی مبتنی بر بازارها حمایت می کنند ، بررسی شده است. ما نشان می دهیم که وقتی جوامع بیشتر از ابهام می پذیرند-و با تمدید بیشتر اعتماد می کنند-تأمین اعتبار بازاریابی به تأمین اعتبار وثیقه مبتنی بر روابط توسط بانک ها مورد علاقه است.

کارکرد اصلی هر سیستم مالی ملی ، انتقال وجوه از پس انداز و سرمایه گذاران است که آنها را به وام گیرندگان و مشاغلی که به آنها احتیاج دارند ، دارند. چگونگی انجام این روند از کشور به کشور دیگر متفاوت است. برخی از کشورها دارای سیستم هایی هستند که بیشتر به بانک ها (یا سازمان های شبیه به بانک) متکی هستند ، در حالی که برخی دیگر بیشتر به بازارهای مالی مانند سهام و بازارهای اوراق قرضه متکی هستند.

در مورد اینکه چرا کشورها به سمت یک سیستم بانکی گرا یا یک سیستم محور بازار گرایش دارند ، بسیار کمی شناخته شده است. این مقاله استدلال می کند که اولویت یک کشور برای تأمین مالی بانک یا بازار با تحمل فرهنگ برای ابهام همراه است. فرهنگ هایی که با ابهام راحت تر هستند ، به احتمال زیاد به سیستم های تأمین مالی بانکی متکی هستند.

جهت گیری سیستم مالی

در برخی از کشورها ، مانند آلمان و ژاپن ، مشاغل بیشتر از مشاغل در کشورهای دیگر ، مانند ایالات متحده ، کانادا یا انگلستان ، که بیشتر به بازارهای مالی متکی هستند ، مانند بانک ها برای تأمین مالی متکی هستند ، که بیشتر به بازارهای مالی متکی هستند ، مانندبازارهای سهام و اوراق قرضه. بیشتر کشورها در نقاط مختلف در امتداد پیوستگی بین کشورهای بانک گرا و بازارها گرا قرار دارند (جدول 1). تأمین مالی بانکی بیشتر مبتنی بر روابط و وثیقه است ، در حالی که تأمین اعتبار بازار بیشتر بر اعتماد اجتماعی در بین غریبه ها ، سطح بالای افشای و ایمان به قراردادها استوار است (راجان ، 1992 ؛ ارگونگور ، 2004).

جدول 1. نسبت سرمایه بازار سهام به دارایی های داخلی

منبع: بانک جهانی ، پایگاه داده ساختار مالی.

جهت گیری سیستم مالی یک کشور به بانک ها یا بازارها یک ویژگی اساسی سیستم است و پیامدهای مهمی دارد. جهت گیری ممکن است بر دسترسی که انواع مختلفی از صنایع برای تأمین اعتبار دارند تأثیر بگذارد و در نتیجه بر رشد اقتصادی تأثیر بگذارد. به عنوان مثال ، Rajan و Zingales (2001) نشان می دهند که تأمین مالی بانکی برای صنایع فیزیکی که به خوبی درک شده اند ، بر خلاف صنایع بیشتر فن آوری گرا ، که به دلیل عدم اطمینان بالای این شرکت ها از تأمین اعتبار بازار بهره می برند ، مناسب تر است. وادسیستم های بانک محور در تأمین اعتبار شرکت ها و شرکت های کوچکتر که به طور سنتی دارای سطح بالایی از دارایی های ملموس هستند ، بهتر در نظر گرفته می شوند ، در حالی که سیستم های محور بازارها در تأمین مالی شرکت های بزرگتر ، نوآورانه ، سریعتر رشد و دارای دارایی های پایین تر در نظر گرفته می شوند.

همچنین برای دولت ها آسانتر است که تخصیص سرمایه را در یک سیستم بانک گرا هدایت کنند ، در حالی که سیستم های محور بازارها سرمایه را به بهترین حالت (بالاترین بازده) خود هدایت می کنند. از نظر ثبات سیستم ، سیستم های بانکی محور بیشتر مستعد ابتلا به سرمایه داری و اپیزودهای سطح ناپایدار وام های بد هستند ، در حالی که سیستم های محور بازارها مستعد حباب های سوداگرانه هستند. یک سیستم مالی خاص ممکن است مستعد بحران های مالی باشد و دیگری ممکن است رشد اقتصادی را بهتر ارتقا دهد.

بینش در مورد عوامل حاکی از آن که چرا ملل یک نوع سیستم تأمین مالی را نسبت به دیگری ایجاد می کنند ، برای سیاست گذاران مهم است. تا زمانی که خاک این سیستم های مالی را بهار درک کنیم ، تنظیم یا اصلاح هر نوع سیستم می تواند دشوار ، ناکارآمد یا حتی ضد تولید باشد.

امور مالی ، اطلاعات و قراردادها

از آنجا که یک قرارداد تأمین مالی کنترل وجوه پس انداز را به وام گیرندگان منتقل می کند ، پس اندازان به اطمینان از اینکه وجوه به درستی مدیریت می شود و شرایط قرارداد قابل اجرا است ، نیاز به اطمینان دارند. ارائه این اطمینان ذاتاً دشوار است. از یک چیز ، همه طرفین قرارداد به اطلاعات مختلف دسترسی دارند. آنها همچنین از مشوق های مختلف انگیزه دارند. نظارت بر هر تصمیم و رویدادی که بر نتیجه توافق نامه تأثیر بگذارد ، غیرممکن است. در پایان ، تعیین در یک قرارداد تمام شرایط احتمالی احتمالی که ممکن است ایجاد شود ، غیرممکن است. به این معنا ، تمام قراردادهای بهینه "ناقص" هستند.

در نتیجه ، دو مکانیسم برای حل مشکلات واسطه گری مالی مرتبط با قراردادهای ناقص تأمین مالی ، موسسات مالی و بازارهای مالی تکامل یافته است. هر دو مکانیسم باید وظایف اساسی درگیر در واسطه گری مالی را انجام دهند ، یعنی جمع آوری سپرده ها ، انتخاب گیرندگان برای وجوه ، طراحی قراردادهای تأمین مالی ، نظارت بر گیرندگان و جمع آوری بازده از فعالیت تأمین مالی. در حقیقت ، موسسات و بازارها معمولاً در هر کشور همزیستی هستند و هم کانال های مکمل و هم رقیب برای تأمین اعتبار فعالیت های اقتصادی هستند.

سیستم های بانک محور برای اجرای قراردادهای تأمین مالی به روابط متکی هستند. به عنوان مثال ، در ژاپن ، بانک ها از طریق ادغام خود در شبکه های تجاری ("Keiretsu") سهم شیر از سرمایه را به مشاغل ارائه می دهند. بخشی از چنین شبکه ای به بانک ها امکان دسترسی به اطلاعات مربوط به سودآوری و سایر جزئیات مالی بنگاه هایی را می دهد که بخشی از شبکه هستند. برای نهادهای خارج از شبکه - سایر بانکها ، سرمایه گذاران یا عموم مردم - این اطلاعات برای به دست آوردن هزینه های بیشتری برای کسب هزینه تر است.

در مقابل ، سرمایه گذاران و پس انداز در سیستم های مبتنی بر بازارها انتظار دارند که قراردادها با استفاده از قوانین کارآمد حمایت از سرمایه گذار که به طور مؤثر اجرا می شوند ، اجرا شوند. علاوه بر این ، سطح افشای بیشتر ، انتظارات تجاری ، رفتار تجاری و نگرانی های شهرتی باعث تقویت بیشتر اجرای قراردادها در یک سیستم مالی مبتنی بر بازارها می شود.

فرهنگ و تأمین مالی

در یک سیستم مالی ایده آل ، هیچ فرقی نمی کند که تأمین مالی از طریق بانک ها به صورت خصوصی انجام شود یا به طور عمومی از طریق بازارها انجام شود. در عمل ، کشورها به سمت یک یا دیگری تمایل دارند ، و محققان دریافتند که مسیری که در آن تمایل دارند با ویژگی های مختلف جامعه خود همراه است.

تحقیقات اخیر ما تعدادی از این خصوصیات را مورد بررسی قرار داده است. از آنجا که هیچ قراردادی نمی تواند تمام شرایط احتمالی احتمالی را مشخص کند ، برخی از ابهام همیشه در اجرای قرارداد وجود دارد ، و برخی از جوامع به طور طبیعی ممکن است نیاز به آشتی بیشتر این ابهامات نسبت به سایرین داشته باشند. سطح آشتی مورد نیاز می تواند با عوامل بسیاری همراه باشد. ساختار صنعتی ، سنت های حقوقی ، ساختار سیاسی ، کیفیت نظارتی و نابرابری اقتصادی برخی از آنها شناسایی شده اند (Guizo ، Sapienza و Zingales ، 2004).

به عنوان مثال ، هنگامی که رژیم اجرای قرارداد یک جامعه کافی نیست ، تأمین مالی بانکی مورد علاقه است و الزامات معاملات به سمت خصوصی تر بودن ، به دور از چشم عمومی ، از طریق روابط طولانی مدت با بانک ها تغییر می کند. بانک ها همچنین در صورتی که سیگنال های قابل اعتماد در بازار و سایر اطلاعات در مورد بنگاه ها برای عموم بسیار دشوار یا پرهزینه باشند - به عنوان مثال ، اگر استانداردهای حسابداری ضعیف باشد ، مورد علاقه قرار می گیرند. در مقابل ، هنگامی که یک محیط و حاکمیت حقوقی خوبی وجود دارد ، سیگنال های بازار بهتر می توانند این نوع اطلاعات را به سرمایه گذاران عمومی ارائه دهند و سیستم های محور بازارها ترجیح داده می شوند.

ما استدلال می کنیم که سطح آشتی مورد نیاز نیز به فرهنگ ملی ، به طور خاص ، سطح اعتماد اجتماعی و هنجارهای اخلاقی جامعه بستگی دارد. 1 فرهنگ ملی توسط هافستد (1980) به عنوان هنجارها و ارزش هایی که رفتار و عقاید را راهنمایی می کنند ، برنامه نویسی جمعی ذهن است که اعضای یک گروه یا دسته افراد را از گروه دیگر متمایز می کند. سایر محققان "فرهنگ ذهنی" را "روش مشخصه جامعه برای درک محیط اجتماعی خود" توصیف می کنند (Triandis ، 1972). راه دیگر برای فکر کردن در مورد فرهنگ این است که فرهنگ برای جامعه این است که حافظه برای افراد چه چیزی است (Kluchohn ، 1954). این می تواند شامل حافظه آگاهانه و همچنین خاطره ناخودآگاه تر از نحوه انجام کارها و نحوه رفتار باشد. به طور دقیق تر ، Beugelsdijk و Maseland (2011) نتیجه می گیرند که فرهنگ زیر مجموعه ای از نهادهای مرتبط با هویت جمعی اجتماعی و ساختارهای رفتاری و ایده آل است که تشکیل هویت یک جامعه است. بنابراین ، فرهنگ شامل فرضیات و عادات ناپایدار در مورد نحوه رفتار مردم - به ویژه با توجه به نحوه پردازش اطلاعات است.

یکی از این هنجارهای فرهنگی ، اجتناب از عدم اطمینان است که به عنوان میزان تا چه اندازه افراد در یک کشور از عدم اطمینان یا ابهام خوشم نمی آید. هافستید (1980) اجتناب از عدم اطمینان را در طیف گسترده ای از کشورها اندازه گیری کرد و دریافت که این امر به طور گسترده ای متفاوت است. ما تصور می کنیم که اجتناب از عدم اطمینان در اولویت جامعه برای یک سیستم مالی بازارها یا بانک گرا نقش دارد. افرادی که تحمل بیشتری برای ابهام و عدم اطمینان دارند ، احتمالاً هنگام تصمیم گیری در مورد اعتماد به نوع قراردادهایی که اساس تأمین اعتبار بازار هستند ، اولویت بالاتری را بر کیفیت قانونی و نظارتی کشور خود قرار می دهند.

در شکل 1 ، ما تمایلات ملل مختلف را به سمت یک معماری مالی (نسبت تأمین اعتبار بازار سهام به تأمین اعتبار بانکی) در برابر میزان جلوگیری از عدم اطمینان آنها (UCA) ترسیم می کنیم. ما بین معماری مالی مبتنی بر بازار و جلوگیری از عدم اطمینان ، ارتباط منفی آشکاری مشاهده می کنیم. هنگامی که جوامع بیشتر از ابهام پذیرفته می شوند-و با تمدید بیشتر اعتماد می کنند-تأمین اعتبار بازاریابی به تأمین اعتبار بانک مبتنی بر روابط است. به عنوان مثال ، ایالات متحده و انگلیس به ترتیب با UCA های 46 و 35 به ترتیب نیاز به جلوگیری از عدم اطمینان دارند و بنابراین بیشتر به تأمین اعتبار بازار نسبت به آلمان یا ژاپن متکی هستند که نیاز به اجتناب از عدم اطمینان دارند ، با UCA های 65و 92

تحقیقات مرتبط دیگر نتایج سایر متغیرها را گزارش کرده است که ممکن است بر تمایل ملی سیستم های تأمین مالی بانکی در مقابل بازارها تأثیر بگذارد (Aggarwal and Goodell ، 2009). این تحقیق با کنترل متغیرهای مربوطه و استفاده از روش آماری چند متغیره مناسب ، این تحقیق را مستند می کند که تمایل ملی به سیستم های تأمین مالی بازارها با ثبات سیاسی ، باز بودن اجتماعی و نابرابری اقتصادی افزایش می یابد و با کیفیت نظارتی و بیزاری به ابهام کاهش می یابد.

نتیجه

ما نشان می دهیم که اولویت یک کشور برای تأمین اعتبار مبتنی بر بانک یا بازارها با تحمل فرهنگ برای ابهام همراه است. فرهنگ هایی که با ابهام راحت تر هستند ، به احتمال زیاد به سیستم های تأمین مالی بانکی متکی هستند. ما این یافته ها را به جنبه های اساسی بازارها و بانک ها متصل می کنیم. بازارها شامل قراردادهایی هستند که عمدتاً به اعتماد غیر شخصی و نه وثیقه متکی هستند. در فرهنگ ها نسبت به عدم اطمینان بیشتر ، اعتماد به چنین قراردادهایی برای تعیین هزینه تر است.

آگاهی از عواملی که باعث می شود یک کشور به صورت بانکی یا بازار محور باشد ، برای سیاست گذاران در همه کشورها مهم است ، اما به ویژه برای سیاست گذاران در کشورهایی که سیستم مالی هنوز در تکامل است. علاوه بر این ، مدیران شرکت های چند ملیتی باید به جنبه های مالی محیط های میزبان خود علاقه مند شوند.

به طور کلی ، بینش در مورد چگونگی شکل گیری فرهنگ نتایج مالی و نهادها می تواند به شکل گیری چشم انداز در زمینه ها و راه هایی که لزوماً پیش بینی نشده اند کمک کند - از آنجا که علم اساسی منجر به تحولات جدید در مهندسی می شود که به راحتی پیش بینی نمی شوند. این دانش می تواند زمینه ای از درک را به عنوان سیاست گذاران ، شرکت های چند ملیتی ، بانک های بین المللی و مدیران نمونه کارها جهانی برنامه ها و مقررات استراتژیک شکل دهد.

نظرات نویسندگان در تفسیر اقتصادی بیان می کنند و لزوماً آن دسته از بانک مرکزی فدرال رزرو کلیولند یا هیئت مدیره سیستم ذخیره فدرال است. این کار تحت مجوز بین المللی Creative Commons Attribution-Noncommercial 4. 0 بین المللی مجاز است. این مقاله و داده های آن منوط به تجدید نظر است. لطفا برای به روزرسانی به Clevelandfed. org مراجعه کنید.